ramazan güngör

geçenlerde talip özkan, gene geçenlerde ramazan güngör gitti. çocukluğumun sesleri kesiliyor.

boğaz havası

hastane önünde incir ağacı

nine ve torun

çömlek kırdıran havası

ağır zeybek, metelik

"bu muhteşem zeybek, 3 telli yumruk kadar bir bağlamayla çalınmış. ağır zeybeklerin en güzel örneklerinden."

demişim neredeyse 3 sene önce bloga başlar iken. paylaştığım ilk türkü idi, linki kaybolmuş, gönlüm elvermedi, tekrar dinleteyim istedim. çok az artık böyle güzellikler. dinle ve dinlet ey ziyaretçi!

hacı bekir karısı

yüce dağ başında bir koyun meler

* talip özkan'ın anısına

gah cıkarım gökyüzüne

confession

validem bizimle bu aralar. hürremi izleye izleye kendisine "valide sultan" demeye başladık.

ben çocukken, her yaz bir minibüs tutar, ailecenek 2-3 haftalığına tatile giderdik. annem, babam, kardeşlerim, bazen de 1-2 hısım akraba olurdu. tayınımızı alır, ekmek arası nevaleleri düzer, termosa çayımızı koyar, yolda acıktıkça yer içerdik.

11-12 idim galiba, nevaleleri ve termosu minibüse yüklerken termosu çarptım, çat diye bir sesi duydum, ama bozuntuya vermedim. bir kaç saat sonra "çay içelim" diye validem termosa atak edince, kırılmış olduğunu görüp şaşırdı. onunla birlikte ben de şaşırdım!

bu durumu geçen gün kendisine itiraf ettim, "termosu ben kırmıştım ama söyleyememiştim" dedim, "ne termosu" dedi. olayı hatırlamıyor ama, handiyse 30 sene sonra bu vicdan azabından da kurtulduğum için çok rahatladım. kuş gibiyim.

zilha gelin

mihrican mı değdi

seni her gördüğümde

gençtim, yaşım 16 idi. aşık olmuştum. o 15 idi. görünce, olduğum yerde su olup erirdim.

yaş oldu 40. gene aşık oldum. hem de öyle böyle değil.