güssün

* güssün : gülsüm (bu da güzel isim be!)
* peşine "nassın hurşit" zotlatması, peşingeri gene "güssün"

dumanı da vardır şu dağların başında

çökertme

sobalarında kuru meşe

ben egeliyim demiş miydim daha önce? özay gönlüm de hemşerim sayılır.

"gar mı yağıbba yaren gümenin dağına efem"

yağıbba, gidipba, gelipba, denizli tavas acıpayam muğla yöresinin -egenin başka yerlerinde de vardır belki- klasik yerel laflarından. bir de bunların "yağıp batırı", "gelip batırı" versiyonları var. işin ilginci, ne zaman memlekete gitsem, saniyesinde benim dilim de dönüveriyor yerel şiveye;

- nişiyonuz?
- nişiyem! oturup batırız.

:)

Ört üstünü yorganı

Özay Gönlüm Denizli Tavaslı. Denizlinin Tavas, Kale, Acıpayam ilçelerinde yöresel dilde ismin halleri birbirine karıştırılır genelde. Mesela "bana çay yap" demezler, "beni çay yap" derler. Böyle konuşan birini dinlerken insan ister istemez gülüyor. Türküyü söylerken de Özay usta "ört üstüne yorganı" diyeceği yerde "ört üstünü yorganı" diyor.

Burma burma duman tüter

Bu türküyü de çok severim. Yöre kütahya, kaynak kişisi Hisarlı Ahmet. Yorumcu Özay Gönlüm.

Özay Gönlüm - Elif dedim be dedim

Özay Gönlüm'ü tüm türkiye "nineye mektuplar" ile tanıdı daha çok. Yöresel şiveyle okuduğu mektuplar herkesi yakalıyıverdi. "Yaren" adını verdiği tanbur,cura ve 3 telliden oluşan enstrümanı oldukça ilginçti. Kocaman bir dut ağacının kökünden elle oyularak yapılmış. Bağlama yapımında dut ağacı sıklıkla kullanılır, özellikle de ege yöresinde. Kullanılan agacın, özellikle gögüs kapağının hangi agaçtan olduğu bağlamanın ses rengini belirler. Farklı ağaç farklı ses demektir. Elbette yapan ustanın mahareti de bunda etkin. Aynı yöreye ait bağlamaların benzer ses tonlarında olması kullanılan ağaçtan kaynaklanıyor biraz da.

"Elif dedim be dedim" bir kütahya türküsü, kaynak kişisi Hisarlı Ahmet