validem bizimle bu aralar. hürremi izleye izleye kendisine "valide sultan" demeye başladık.
ben çocukken, her yaz bir minibüs tutar, ailecenek 2-3 haftalığına tatile giderdik. annem, babam, kardeşlerim, bazen de 1-2 hısım akraba olurdu. tayınımızı alır, ekmek arası nevaleleri düzer, termosa çayımızı koyar, yolda acıktıkça yer içerdik.
11-12 idim galiba, nevaleleri ve termosu minibüse yüklerken termosu çarptım, çat diye bir sesi duydum, ama bozuntuya vermedim. bir kaç saat sonra "çay içelim" diye validem termosa atak edince, kırılmış olduğunu görüp şaşırdı. onunla birlikte ben de şaşırdım!
bu durumu geçen gün kendisine itiraf ettim, "termosu ben kırmıştım ama söyleyememiştim" dedim, "ne termosu" dedi. olayı hatırlamıyor ama, handiyse 30 sene sonra bu vicdan azabından da kurtulduğum için çok rahatladım. kuş gibiyim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder